26february
ข่าวดี
ก่อนอื่น ..
วันนี้ ขอมอบข่าวดี
ให้กับตัวเอง .. และครอบครัว
วงศาคณาญาติทั้งตระกูล ญาติพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้ว
เพื่อนบ้าน .. เพื่อนๆ ที่รัก
ครูทุกคนใน รร อัมพรไพศาล ..
ทุกคนที่เข้ามาในชีวิต
หนูมีอะไรจะบอกค่ะ ..
เอนท์ติดแล้วค่ะ : )))))
คณะบริหารธุรกิจ สาขาวิชาบัญชี
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ *
..
พอกันเท่านี้แล้วกัน 55
ตัวเองดีใจแทบบ้า
มีความสุขจัง : )))
..
เปลี่ยนเรื่อง ๆๆ ..
วันนี้เกิดอยากจะออกข้างนอก หากไม่ได้ออก คงบ้าอ่ะ -.-
ก็เลยไปสถิตอยู่ ณ เซนทรัลเวิลดิ์ ..
melody of life 3
..
ที่แตกต่างจากคอนเสริตอื่นๆ ที่เคยไปคือ ..
" ไปคนเดียว"
อีกครั้ง
ไปคนเดียว ..
ช่วงแรก ทำตัวไม่ถูก พอหลังๆ เต้นอย่างเดียวโว้ย
ฟลัวร์เปิดตัว .. พี่คิวเดินมา
หทัยทัต กรี๊ดดดด!!
ข้างหน้า หันมา แล้วยกนิ้วให้
นิ้วโป้งนะคะ - -;
แล้วก็ยิ้มๆ
อายหว่ะ ทำได้ไง กรี๊ดดังมาก ไม่อาย ? ..
ระยะมันค่อนข้างไกล - -;
บวกกับความสูง 158 เซนติเมตร
ได้แค่นี้ก็ บุญโขมากกกกกกกกก 55
เปนครั้งแรกที่ได้เจอพี่บอยตรัย :)
ตอนอยู่ ม.4 ชอบพี่เขามากกกกกก
ไปหาซื้อ ซีดี ทุ่มทุนสร้างมาก
คือปกติ เปนคนไม่ค่อยชอบซื้อซีดี เลวมาก
โหลดอย่างเดียว มีคอมไว้โหลด และ โหลด
วันนี้ได้เจอ ก็รู้สึกยิ้มกับตัวเองเหมือนกัน
นี่ใช่มั้ย พี่บอย ที่เรากรี๊ดๆ ตอนนั้น
55 .. น่ารักมาก มาก
รู้สึกเวลาเข้าเพลงนิดนืงพอ จะใช้คำนี้ตลอด
" ขออีกนิดนืง .."
ขนาดอินโทรเพลงยังไม่เข้า พวกเราคนดูก็กรี๊ดกันแล้ว :)
กลับมา on m
มีคนมาถาม ไปดูคอนเสริตคนเดียวหรอ
เด๋ววันหลังไปเปนเพื่อนกันก็ได้นะ :)
โหยยยย รักรักรัก 555
( แฟนคลับ sq )
แต่มันก็สนุกไปอีกแบบน้ะ
มันเหมือนกับว่า มีคนอยู่รอบตัวเราเกือบพันคน
แต่ ..เราไม่รู้จักใครเลย
แต่เรายังยิ้ม ยังสนุก ยังเต้น โยกไปตามทำนองเพลง
โดยไม่รู้สึกขัดเขินอะไร
เราไม่รู้จักใครเลย แต่ทำไมเราถึงอุ่นใจ ? ..
นั่นคือเหตุผลที่ คนควรอยู่ร่วมกัน
มันดูไม่ค่อยเกี่ยวกันเนอะ - -;
คงเพราะ มนุษย์คือสัตว์สังคม
หรือเรา มันพวกชอบเข้าสังคม
โอ้ย .. งง
วันนี้เบลอๆ อารมณ์ดีใจ และ สนุก
มันรวมๆกันอยู่ มีเรื่องหลายเรื่องอยากจะเล่าให้ไดอะรี่ฟังนะ
แต่ว่า .. ขอไม่เล่าแล้วกัน
ทิ้งมันไว้แบบนี้ เกบไว้รู้คนเดียวเรื่องนืงและกันนะ
ไว้เรื่องอื่นๆ จะเล่าให้ฟังหมดเลย
...
ขอบคุณความสุขในวันนี้
ขอบคุณตัวเอง
ฉันมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตัวเอง ฉันเริ่มจะโต
แต่เริ่มจะ หน้าด้านๆ หน่อยละมั้งเนี่ย
ถึงได้กล้าไปคอนเสริตคนเดียว
คนที่ดื้อดึงอย่างฉัน ผู้ปกครอง เช่นพ่อแม่ ยังเอาไม่อยู่ ..
แล้ว ใครจะมาเอาฉันอยู่ละเนี่ย ฮ่าฮ่า
ฉันมีความสุขมากจริงๆ
เวลา 12 ปี ที่สั่งสมการศึกษามา มันเปนรากฐานให้ฉันได้พบสิ่งดีดีในวันนี้ :))
พ่อดีใจมาก ลูกไม่ต้องไปเชียงใหม่แล้ว ลูกก็ดีใจ จะได้อยู่กับพ่อแม่ เจอหน้าทุกวัน ๆ
ไอซสัญญาจะตั้งใจเรียนให้มากกว่าตอนมัธยม .. อีกเท่าตัวนืงเลยเปนไง :)
ว่างๆๆไปเม้นหั้ยด้วยนะๆๆๆ