Storythai

ร้องไห้จนจมทะเลน้ำตา . .

:)
เสียงก้อยนี่หวานเดี๊ยะจริงๆ น่าตาก็น่ารัก

เมื่อวานไปเดอะมอลล์มา อยู่บ้านไม่ค่อยได้จริงๆ - - ; ฟุ้งซ่านค่ะ
ก็เลยไปอ่านหนังสือเล่น เรื่อยเปื่อย
อ่านหนังสือ front
เขาบอกอาการคนเปนโรค "สมาธิสั้น"

คือตัวเอง สงสัยว่าเปนโรคนี้มานานแล้ว
ตั้งแต่ อยู่ไม่สุข อยู่บ้านไม่ได้
อ่านหนังสือก็ไม่ได้ เขียนนิยายที่เคยชอบก็ทำไม่ได้
ดูทีวีนานๆ ก็ไม่ได้ คือทำอะไรนานๆไม่ได้ . .

แล้วมันบอกอาการเป็นข้อๆ  . .

 
ไล่มาทุกข้อ คือฉันทั้งหมด !

สรุปว่า
"ฉันเปนโรคสมาธิสั้น"

เท่าที่จำได้ก็มี . .

" สัมพันธ์กับคนในครอบครัว น้อยลง"

" ห้องรกรุงรัง ไม่เปนระเบียบ"

" อยู่กับอะไรไม่ได้นาน อยู่ไม่สุข "

ฯลฯ

มันไปประจวบเหมาะกับอ่านหนังสือ สุดสัปดาห์ . .
สัมภาษณ์ the star
แล้ว แป้ง . เปนโรคสมาธิสั้นเช่นเดียวกับฉัน -.-

สาเหตุนั้นมาจาก
" ใช้เวลากับคอมพิวเตอร์นานเกินไป"

. . .

มันส่งผลให้การเข้าสังคมเริ่มมีปัญหา
เพราะแป้งเค้าเล่าว่า เวลาเรียนคลาสอะไรสักอย่าง
เขาไม่มองหน้าครูที่สอน ครูเค้าก็ดุ
มันก็เปนผลมาจาก โรคสมาธิสั้นเนี่ยล่ะ .
จะว่าไป ชั้นก็ไม่ค่อยชอบมองตาคน  :'(
แม้แต่ คุณแม่ ของฉันเอง

หาทางแก้อยุ่ค่ะ
นั่นคือ " นั่งสมาธิ" 

ทำมาตั้งแต่เดก
แต่โตมาแล้ว ไม่ได้ทำเลย สงสัยต้องกลับไปทำอีกที . .

แล้วก็ไปอ่านหนังสือของคุณวรรณสิงห์มา
"ใบไม้แดง"
อ่านทั้งเล่ม จำได้ประโยคเดียว
( อาจจะไม่ตรงเป๊ะ แต่มันก็ประมาณนี้ )

" สิ่งเดียวที่ทุกคนต้องการคือ
การหลับตาไปพร้อมกับคนข้างๆกายที่กุมมือกันเมื่อพระอาทิตย์ลับไป
แล้วลืมตาขึ้นมาพบคนๆนั้นกุมมือเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น . . "

. . .

วันนี้ลืมมาขึ้นมา ก็เหนพิกเกลต นอนข้างๆกาย 
เหนแล้วก็รีบหยิบมาหอม ให้ชื่นใจ :)
ไม่ว่าใครจะเปนยังไง ใครจะทำร้ายฉันแค่ไหน แกก็ยังอยู่ข้างๆชั้นเน๊อ :p
หนีไปได้ไม่ได้หนิ นอกจากชั้นจะทิ้งแกไป 55

ขอให้วันสัมภาษณ์ ผ่านไปด้วยดีเถอะ :p

 edit

. .
ฉันมีความสุขที่ได้คุยกับเขา . .
ฉันยิ้มทุกครั้งที่เหนเขาออนไลน์ . .
ฉันใจหายทุกครั้งที่เหนเขาออฟไลน์ไปโดยไม่บอกก่อน . .

-.-

บ้าเอง ?
เข้าสู่สถานการณ์เดิมๆอีกและ - - ;

ปล่อยๆใจมันไปแล้วกัน
อยากทำอะไรก็ทำแล้วกัน
ร้องไห้อีก โดนแน่ .

edit เข้าไปอีก .

เสียดายผม  สไลด์เองซะบาง
แถมไปซื้อน้ำยายืดมา ยืดเอง -.- ยิ่งบางเข้าไปใหญ๋
อยากได้ผมแบบเก่ามากกว่า T^T

มือบอนเอง ได้แต่รอเวลามันฟูอีกที
อีกนานมั้ยวะเนี่ยยยย :'(

. . . .

เมื่อวาน ที่บ้านรุมว่าสารพัด
ไม่เข้าใจ ว่ามันเปน "วันมหาวิปโยคของเรา" หรือยังไง ?
อารมณ์เสีย โมโห .

แต่ก็มี คุนหมีหูขาด มาช่วยปลอบใจ
ขอบคุนจริงๆ : p
เรื่องมันเล็กน้อยมาก แต่มันก็ทำให้คนอย่างเรายิ้มได้ จริงๆ

พรุ่งนี้ไปสัมภาษณ์แล้ว 
ตื่นเต้นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ลองใส่ชุดนักเรียนเลยเห้อ . 
อ้วนมากโลย เซงจังโลย  

พรุ่งนี้ยิ้มเข้าไว้ ยิ้มไว้ . .
 
:)