Storythai

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

.. ไม่ค่อยจะอดทน บ่อยครั้งที่ล้มเหลว .. แต่มีความมุ่งมั่น

...

อีกครั้งกับบัญชี - - ;

อีกครั้งกับความ เซง ความทรมาน

แต่ ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

มีแต่ความเหนื่อยหน่าย ที่ถูกระบายออกมาทาง ภาพวาด :)

ในภาพ มีตัวฉัน มีคนแตะไหล่ฉัน คนนืง

อีกสองคน มองฉันอย่างห่วงใย และอยู่ข้างๆฉัน

ฉันยกธงขาว ที่มีข้อความว่า " i quit "

...

ฉันเลือกแล้ว .. และมันก็ออกจะอึดอัด

เมื่อมองในสิ่งที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่าย ต่างๆ

ความดีใจ ของพ่อ ที่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ญาติพี่น้อง ที่ยินดี กับคณะบัญชี ของฉัน ..

ฉันตัดสินใจไวไปมั้ย ?

การเสียเวลาปี นึง เพื่อบทเรียนคุ้มค่า นี้ ฉันว่ามันคุ้ม

แต่ .. บอกตรงๆ ว่าอยากจะน้ำตาไหล

อยากจะขอโทษ

โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ..

" เรียนสิ่งที่ชอบ .. สิ่งที่สนใจ
อย่าเรียนในสิ่งที่ตลาดต้องการ .. "

เพราะค.สุขของมนุษย์
คือการ ได้อยู่กับสิ่งที่มีความสุข ..

:)

ก่อนตาย
ขอฉันได้มีความสุข
กับสิ่งที่ฉันรักเถอะ .

เพียงพอกับบัญชี
.. แต่ รักตัวเลขอยู่นะ : D

^^

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

.. ไม่ค่อยจะอดทน บ่อยครั้งที่ล้มเหลว .. แต่มีความมุ่งมั่น

...

อีกครั้งกับบัญชี - - ;

อีกครั้งกับความ เซง ความทรมาน

แต่ ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

มีแต่ความเหนื่อยหน่าย ที่ถูกระบายออกมาทาง ภาพวาด :)

ในภาพ มีตัวฉัน มีคนแตะไหล่ฉัน คนนืง

อีกสองคน มองฉันอย่างห่วงใย และอยู่ข้างๆฉัน

ฉันยกธงขาว ที่มีข้อความว่า " i quit "

...

ฉันเลือกแล้ว .. และมันก็ออกจะอึดอัด

เมื่อมองในสิ่งที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่าย ต่างๆ

ความดีใจ ของพ่อ ที่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ญาติพี่น้อง ที่ยินดี กับคณะบัญชี ของฉัน ..

ฉันตัดสินใจไวไปมั้ย ?

การเสียเวลาปี นึง เพื่อบทเรียนคุ้มค่า นี้ ฉันว่ามันคุ้ม

แต่ .. บอกตรงๆ ว่าอยากจะน้ำตาไหล

อยากจะขอโทษ

โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ..

" เรียนสิ่งที่ชอบ .. สิ่งที่สนใจ
อย่าเรียนในสิ่งที่ตลาดต้องการ .. "

เพราะค.สุขของมนุษย์
คือการ ได้อยู่กับสิ่งที่มีความสุข ..

:)

ก่อนตาย
ขอฉันได้มีความสุข
กับสิ่งที่ฉันรักเถอะ .

เพียงพอกับบัญชี
.. แต่ รักตัวเลขอยู่นะ : D

^^

เจอพี่ว๊ากแล้ว ฮามาก -.-
คือ เพื่อนๆ มันก็ไม่ได้ซีเรียสไปกะพี่
พอเหนหน้ามันก็ฮาแร้ะ 555
รู้สึก มันเปนฉากเล็กๆ ที่มันออกจะอึดอัด
หากแต่ภายใต้จิตใจของทุกคน อัดแน่นไปด้วยค.รุ้สึกมากมาย

บางคน ร้องไห้
บางคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว
บางคน จริงจัง
บางคน ยิ้มที่มุมปาก

ก็สนุกดี :D

..
คุนตัวช่วย นี่ก้อชอบมาห่วงใย
-.- คงห่วงใยในฐานะพี่น่ะล่ะ
กรูก้อรู้สึกดีนะ แต่อย่ามาแตะต้องตัวกรูบ่อยเสะ
มันหวั่นไหว กรูเปนผญ นะเว้ย

-.-
แร้ะก้อเจอคุนตัวปันหา
แหมะ วันนี้เดินเดี่ยว กรูก้เดี่ยว
คือเข้าไปทัก คงได้เดินขึ้นไปคลาส พร้อมกัน 
แต่ความจริงคือ ..

พอกรูเหน
กรูวิ่งหนี ขึ้นบันได 

พอขึ้นมา ชั้นเดวกัน
ได้ยินเสียงฝีเท้า แกรบ ๆ หันไป เจอ
กรูก้อวิ่งอะเกน
วิ่งทำหอยหลอดอะไร - - ;
มันก้อมิได้รู้จัก มักจี่ กะเรา น่ะ เอ้ออ..

สวัสดี
ไปทำการบ้านบัญชี
พรุ่งนี้ซ้อมไหว้ครูอีก
พรุ่งนี้ เจอใครจะเข้าไปทักให้หมดแร้ะ แย้มยิ้ม :D

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

.. ไม่ค่อยจะอดทน บ่อยครั้งที่ล้มเหลว .. แต่มีความมุ่งมั่น

...

อีกครั้งกับบัญชี - - ;

อีกครั้งกับความ เซง ความทรมาน

แต่ ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

มีแต่ความเหนื่อยหน่าย ที่ถูกระบายออกมาทาง ภาพวาด :)

ในภาพ มีตัวฉัน มีคนแตะไหล่ฉัน คนนืง

อีกสองคน มองฉันอย่างห่วงใย และอยู่ข้างๆฉัน

ฉันยกธงขาว ที่มีข้อความว่า " i quit "

...

ฉันเลือกแล้ว .. และมันก็ออกจะอึดอัด

เมื่อมองในสิ่งที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่าย ต่างๆ

ความดีใจ ของพ่อ ที่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ญาติพี่น้อง ที่ยินดี กับคณะบัญชี ของฉัน ..

ฉันตัดสินใจไวไปมั้ย ?

การเสียเวลาปี นึง เพื่อบทเรียนคุ้มค่า นี้ ฉันว่ามันคุ้ม

แต่ .. บอกตรงๆ ว่าอยากจะน้ำตาไหล

อยากจะขอโทษ

โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ..

" เรียนสิ่งที่ชอบ .. สิ่งที่สนใจ
อย่าเรียนในสิ่งที่ตลาดต้องการ .. "

เพราะค.สุขของมนุษย์
คือการ ได้อยู่กับสิ่งที่มีความสุข ..

:)

ก่อนตาย
ขอฉันได้มีความสุข
กับสิ่งที่ฉันรักเถอะ .

เพียงพอกับบัญชี
.. แต่ รักตัวเลขอยู่นะ : D

^^

เจอพี่ว๊ากแล้ว ฮามาก -.-
คือ เพื่อนๆ มันก็ไม่ได้ซีเรียสไปกะพี่
พอเหนหน้ามันก็ฮาแร้ะ 555
รู้สึก มันเปนฉากเล็กๆ ที่มันออกจะอึดอัด
หากแต่ภายใต้จิตใจของทุกคน อัดแน่นไปด้วยค.รุ้สึกมากมาย

บางคน ร้องไห้
บางคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว
บางคน จริงจัง
บางคน ยิ้มที่มุมปาก

ก็สนุกดี :D

..
คุนตัวช่วย นี่ก้อชอบมาห่วงใย
-.- คงห่วงใยในฐานะพี่น่ะล่ะ
กรูก้อรู้สึกดีนะ แต่อย่ามาแตะต้องตัวกรูบ่อยเสะ
มันหวั่นไหว กรูเปนผญ นะเว้ย

-.-
แร้ะก้อเจอคุนตัวปันหา
แหมะ วันนี้เดินเดี่ยว กรูก้เดี่ยว
คือเข้าไปทัก คงได้เดินขึ้นไปคลาส พร้อมกัน 
แต่ความจริงคือ ..

พอกรูเหน
กรูวิ่งหนี ขึ้นบันได 

พอขึ้นมา ชั้นเดวกัน
ได้ยินเสียงฝีเท้า แกรบ ๆ หันไป เจอ
กรูก้อวิ่งอะเกน
วิ่งทำหอยหลอดอะไร - - ;
มันก้อมิได้รู้จัก มักจี่ กะเรา น่ะ เอ้ออ..

สวัสดี
ไปทำการบ้านบัญชี
พรุ่งนี้ซ้อมไหว้ครูอีก
พรุ่งนี้ เจอใครจะเข้าไปทักให้หมดแร้ะ แย้มยิ้ม :D

บัญชี อีกครั้ง !
..

สบายจัย เรียนรู้เรื่อง :D
เพราะ ..

ตั้งใจอ่านสุดๆ เมื่อคืน
นั่งชอตโน๊ต  ชอต 3-4 รอบ
ชอตไป นั่งท่องไป 

แล้วก็บ่นกะตัวเอง
" มันก้อไม่ได้ยากนี่หว่า .. "

พอเรื่องเรียน -.- ;
พูดเยอะ เด๋วนอยอีกกกกกก

เด๋วนี้ ชอบมีอะไรมา สั่นทรวงหัวใจ ข้าพเจ้า จริงๆ -.-
ใจง่าย ต้องควบคุม 55
ดันมาเด็กกว่าเรา ชิชะ
ก็ชอบเด็ก เปนรากฐานชีวิตอยู่แล้วนี่ 55 โว้ว

..

พรุ่งนี้วันศุกร์ มิอยากจะเซ่ด
กรูขอให้ตอนเย็น ฝนมันตก ..
^^ v

แต่ฝนตก ไม่ดี ๆ
ก็จะไม่เหนศักยภาพการว๊าก ของพี่ๆคณะ
กรูว๊อนมาก อยากดูการแสดง ..

ว่าพี่ๆ ต้องเรียนแอคติ้งเพิ่มมั้ย ?

ลบหลู่จิงๆ เลยกรู
ปากดีไปงั้น โชว์พาวว่าเก่ง 55
แต่อยากเจอพี่ว๊ากจริงๆ :D

ว่าจะลดความอ้วน ออกกำลังแทบตาย
ว่าจะไม่กินข้าวเย็น สุดท้ายก็เพิ่งโซ้ย เส้นหมี่ต้มยำร้อนๆ ไปเมื่อกี้ 
โว้วว .. 
อยากจะพยายามนานๆ จังว่ะ
แต่มันจะมีช่วงที่ร่างกายมันทนไม่ได้อ่ะ
ก็เลย กินแหลกเลย :P
แต่จะพยายามอีกครั้ง ..

เพื่อตัวเอง และอะไรหลายๆ อย่าง = =
ผอมปุ๊บ ..
ไปถอยบิ๊กอายสักคู่ 55
กลัวตามันจะแอนตี้
เด๋วคราวนี้ หมดสวยแน่ ตาบอด -.-
ใครใส่ก็มาบอกๆ กันมั่งน้า ว่าแบบไหนดี ?

ว่าจะซื้อสีดำอ่ะ
เนียนพ่อแม่ได้ 55

-.-

งานที่พวกเราตั้งใจทำกัน ..
ถูก " ตัวจัญไร"
ฉีกซะเละเทะ .

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

.. ไม่ค่อยจะอดทน บ่อยครั้งที่ล้มเหลว .. แต่มีความมุ่งมั่น

...

อีกครั้งกับบัญชี - - ;

อีกครั้งกับความ เซง ความทรมาน

แต่ ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

มีแต่ความเหนื่อยหน่าย ที่ถูกระบายออกมาทาง ภาพวาด :)

ในภาพ มีตัวฉัน มีคนแตะไหล่ฉัน คนนืง

อีกสองคน มองฉันอย่างห่วงใย และอยู่ข้างๆฉัน

ฉันยกธงขาว ที่มีข้อความว่า " i quit "

...

ฉันเลือกแล้ว .. และมันก็ออกจะอึดอัด

เมื่อมองในสิ่งที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่าย ต่างๆ

ความดีใจ ของพ่อ ที่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ญาติพี่น้อง ที่ยินดี กับคณะบัญชี ของฉัน ..

ฉันตัดสินใจไวไปมั้ย ?

การเสียเวลาปี นึง เพื่อบทเรียนคุ้มค่า นี้ ฉันว่ามันคุ้ม

แต่ .. บอกตรงๆ ว่าอยากจะน้ำตาไหล

อยากจะขอโทษ

โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ..

" เรียนสิ่งที่ชอบ .. สิ่งที่สนใจ
อย่าเรียนในสิ่งที่ตลาดต้องการ .. "

เพราะค.สุขของมนุษย์
คือการ ได้อยู่กับสิ่งที่มีความสุข ..

:)

ก่อนตาย
ขอฉันได้มีความสุข
กับสิ่งที่ฉันรักเถอะ .

เพียงพอกับบัญชี
.. แต่ รักตัวเลขอยู่นะ : D

^^

เจอพี่ว๊ากแล้ว ฮามาก -.-
คือ เพื่อนๆ มันก็ไม่ได้ซีเรียสไปกะพี่
พอเหนหน้ามันก็ฮาแร้ะ 555
รู้สึก มันเปนฉากเล็กๆ ที่มันออกจะอึดอัด
หากแต่ภายใต้จิตใจของทุกคน อัดแน่นไปด้วยค.รุ้สึกมากมาย

บางคน ร้องไห้
บางคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว
บางคน จริงจัง
บางคน ยิ้มที่มุมปาก

ก็สนุกดี :D

..
คุนตัวช่วย นี่ก้อชอบมาห่วงใย
-.- คงห่วงใยในฐานะพี่น่ะล่ะ
กรูก้อรู้สึกดีนะ แต่อย่ามาแตะต้องตัวกรูบ่อยเสะ
มันหวั่นไหว กรูเปนผญ นะเว้ย

-.-
แร้ะก้อเจอคุนตัวปันหา
แหมะ วันนี้เดินเดี่ยว กรูก้เดี่ยว
คือเข้าไปทัก คงได้เดินขึ้นไปคลาส พร้อมกัน 
แต่ความจริงคือ ..

พอกรูเหน
กรูวิ่งหนี ขึ้นบันได 

พอขึ้นมา ชั้นเดวกัน
ได้ยินเสียงฝีเท้า แกรบ ๆ หันไป เจอ
กรูก้อวิ่งอะเกน
วิ่งทำหอยหลอดอะไร - - ;
มันก้อมิได้รู้จัก มักจี่ กะเรา น่ะ เอ้ออ..

สวัสดี
ไปทำการบ้านบัญชี
พรุ่งนี้ซ้อมไหว้ครูอีก
พรุ่งนี้ เจอใครจะเข้าไปทักให้หมดแร้ะ แย้มยิ้ม :D

บัญชี อีกครั้ง !
..

สบายจัย เรียนรู้เรื่อง :D
เพราะ ..

ตั้งใจอ่านสุดๆ เมื่อคืน
นั่งชอตโน๊ต  ชอต 3-4 รอบ
ชอตไป นั่งท่องไป 

แล้วก็บ่นกะตัวเอง
" มันก้อไม่ได้ยากนี่หว่า .. "

พอเรื่องเรียน -.- ;
พูดเยอะ เด๋วนอยอีกกกกกก

เด๋วนี้ ชอบมีอะไรมา สั่นทรวงหัวใจ ข้าพเจ้า จริงๆ -.-
ใจง่าย ต้องควบคุม 55
ดันมาเด็กกว่าเรา ชิชะ
ก็ชอบเด็ก เปนรากฐานชีวิตอยู่แล้วนี่ 55 โว้ว

..

พรุ่งนี้วันศุกร์ มิอยากจะเซ่ด
กรูขอให้ตอนเย็น ฝนมันตก ..
^^ v

แต่ฝนตก ไม่ดี ๆ
ก็จะไม่เหนศักยภาพการว๊าก ของพี่ๆคณะ
กรูว๊อนมาก อยากดูการแสดง ..