เหนื่อยอ่อนว่ะ สมองกรูถ้ามันร้องออกมาได้
คงบอกว่า
" เลิกคิดเถิด เลิกคิดเถิด "

เพราะเรื่องที่คิด
ก็เรื่องเดิม อะไรเดิมๆ T_T
แร้ะก็ นอย .. เหมือนเดิม

..

เหตุเกิดจากวันนั้น เรื่องซิ่วก็ถาโถมมาใส่สมองอีกครั้ง
ก็เลยบอก คุนพ่อ คุนแม่ แร้ะคุนพี่สาว
ก็เข้าใจกันไปน่ะละ
แต่ .. กรูยังต้องเรียนอยุ่อีก 1 ปี เตมๆ กรี๊ดเถิด = =

แต่ปัญหามีอยุ่ว่า

ถ้าไม่ติด วารสาร มธ. จะไปเรียนที่ไหน ?

..
ตอนแรกจะไป ศิลกรรม มศว.
แต่ ..หลังจากวันนี้ได้สืบเสาะข้อมูล
ก็ต้อง เฟล ไป -.- เพราะเหตุผลหลายๆสิ่ง
ตอนนี้ก็เหลือ ที่ในฝัน คือ มช.

 -*-
พอพูดถึง มช พ่อชอบเดินหนีตลอด
เฮ้อออ ~ นอยครับนอย
คือถ้า ไม่ได้ วารสารมธ ก็อยากจะไปให้ไกลแสนไกล
ให้ลืมชีวิตแบบคนเมืองไปเลย.. 

มีเวลาปีนืงเตมๆ คงต้องสืบเสาะอะไรอีกเย๊อ ~
แต่ที่รู้ คือกรูมิเข้าเรียนบัญชีแล้ว
แห่~..

...

ท้อใจเหนื่อยใจ อะไรหลายๆอย่าง
อยากจะลองคิดอะไรเยอะ ๆ มากมาย ๆ ..
จะได้ไม่มาผิดซ้ำสองแบบนี้อีก
แค่ปีเดียว รู้สึกเสียเวลาจะแย่แล้วเหวยย
ฮึ่มมม สู้ๆ .

..

ช่วงนี้ก็มีงาน ทำงานร่วมกันบ่อยครั้ง .. กับเพื่อน
เจอด้านดี ด้านเสียกันไป..

ใครมีคำแนะนำ ให้มั่งก็แนะๆ หน่อยนะ
อยากเรียนเกี่ยวกับ เขียนบท ออกแบบรายการ ถ่ายรูป ทำหนังสั้น ประมานนี้
:)

...

สุดท้าย
เหนื่อยใจครับ สุขภาพกรูมิไหวแร้ววว ..

..
เมื่อวานกรูนอยมาก นอยจนร้องไห้
กรูโดดแคลมานั่งทำสัญลักษณ์รุ่น
เครียดก็เครียด เมื่อวานอันเก่าก็เจ๊ง
ต้องตื่นเช้ามานั่งที่ซุ้ม มานั่งทำ ..

กรูมีกัน 4 คน
กรูทุ่มทุกอย่างลงไปกับงานงานนี้
แม้มันอาจจะ เฮี่ย ! มันไม่สวย มันทุเรศ
แต่พวกเราพยายามมาก

..

ว๊าก บอกให้ประธานเอาสัญลักษณ์รุ่นออกมา
กรู หน้าเหลือครึ่งนิ้ว
เพราะกรูรู้ ไอ้ห่านี่หาเรื่องแน่นอน
ไม่ว่าพวกเราจะตั้งใจทำกันหมด หรือแค่ส่วนน้อย
กรูรู้ว่า พี่ว๊ากสร้างมา เพื่อทำร้ายจิตใจ
แต่ เรื่องดีก็มี ..
แต่กรูไม่ค้นหาข้อดี ของเชี่ยว๊าก แล้ว

และมันก็จริง
มันฉีกทิ้ง .
ความอดทนกรูมันไม่เหลือ
แม้รู้ว่ามันเปน " ละคร ."

..
เปลี่ยนความคิดกรูไม่ได้หรอก
กรูจะไม่ไหว้ ไอ้ห่าที่ฉีกสัญลักษณ์

ไม่ว่า จุดประสงค์ของว๊ากคืออะไร ..
คนอย่างกู .. "ไม่ทน"

ซ่อมให้มันเสร็จๆไปเหอะ ..
กรูไม่อยากเหนมันอีกแล้ว

พี่ปี 2 ก็เล่นละครอะไรอีกไม่รู้
พอเหอะ มันไม่ได้ทำให้รักคณะนี้ขึ้นเลยค่ะ บอกตรงๆ ..
มันไม่ได้ทำให้เรารักกันมากขึ้นด้วย ..
มีแต่แตกแยก .
หรือไม่ก็เหมือนเดิม

คิดถึง เจซี .
อยากอยู่ในที่ที่มีความสุข
ที่ที่ไม่มีการกดดัน
ไม่มีวิชา บัญชี ที่ทำร้ายจิตใจกรูทุกอาทิตย์ ..

..

ช่างเรื่องนี้เหอะ อีกไม่นานก็จะได้ไปไกลๆ แล้ว : D

เมื่อวาน เปิดประเด็นกับ  ..  
พอดึก ๆ ชอบหาเรื่องให้คิด ให้เครียดตลอด

" ถ้ามันทำให้แกเสียใจอ่ะ .. แกก็ไปเหอะ จะอยู่อย่างนี้ทำไม 
แกอยู่อย่างนี้ มีแต่จะทุกข์ขึ้น
สู้แกไม่มีฉันดีกว่า อย่างน้อย ก็อาจจะเจ็บแปบนืง 
แต่แกไม่มีทางทุกข์เพิ่ม " 

" ชั้นอยากมีแกอย่างนี้  "

...

นิ่งสิครับพี่น้อง ..

กุเคยรู้สึกแบบเค้า
กุรู้ว่ามันทรมานมาก ก ก ก ..
ที่ต้องคุยกับคนที่เราชอบ แต่เค้าไม่ได้คิดอะไรกับเราเลย
แล้วต้องมาเจอคำพูดที่ให้ความหวัง

ก็จะให้กรูทำไงงงง
ก็ กรูไม่ได้ชอบ - -;

สุดๆแล้ว กรูจะไปเอง กรูจะละทิ้งทุกสิ่ง
-.-  นอยชีวิต เครียดเรื่องห่าว๊าก
และมีเรื่องนี่อีก กรูพอแร้ะพอ .

ไปเจอเพื่อนๆมา กรูมีความสุขโค่ด ๆ
ไม่รู้ว่า ชีวิตนี้ กรูจะแย่แค่ไหน
กรูจะอดทนอีกมากมายเท่าไหร่
แต่กรูรู้ว่า ความสุขของกรูอยู่ที่ไหน

อยู่กับการได้อยุ่กับพวกมืง
กรูมีความสุขมาก
เพราะพวกมืงคือคนที่กรูรัก ไง ..

..

คุยกับครูยุบล
กรูมีค.คิดขึ้น กรูพอจะมองเหนทางสว่าง
อะไรที่เปนตัวกรู กรูก้อจะเปน
อะไรที่มันเปนเรื่องเรียน กรูก้อจะตั้งใจ
เอาพอถูไถ
กรูไม่ฝืนตัวเอง .

อะไร กิจกรรม กรูจะลัลล้าไปหมด
กรูมิรอเพื่อนฝูงแร้ะ
ถ้ากรูมัวห่วงคนอื่น
ความทะเยอทะยาน กรูลดหายหมด ..

พอเรื่องเรียน .
ตอนนี้ไม่คิดซิ่ว คิดว่าจะพยายาม

...

ค.รัก

มันใช่ หรือ ไม่ใช่ ?
ไม่อยากเปนคนถ่วงเวลา
จะทำไงดี ไม่อยากปฏิเสธ และก็ไม่อยากตกลง
- -;
เลวว่ะ
คือถ้าบอกไปว่า ชอบซัมวัน อยู่
มัน หายไปอีกรอบแน่นอน
และความเปนเพื่อนก็ไม่เหลืออีกแล้ว

จะทำยังไงดีวะ
มองไม่เหน ทางของเราสองคน
..

เบื่อ ค.รัก บอกตรงๆ
ชอบความเปนเพื่อนมากกว่า
นานๆ คุยกัน มันมีค.สุขดีกว่า
คุยกันทุกวัน  จิกกันทุกวัน จับผิดทุกวัน หวานใส่ทุกวัน
กรูทนไม่ได้ว่ะ จริงๆ = =

อยากรัก คนที่กูอยากรัก
แต่เขาไม่รู้จักกรู .
ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ ทำนองนั้น --;

ตอนนี้ไม่อยากรู้จักเค้าแร้ะ
มันป๊อบมากไป
ผญ ภาคมันนี่ รู้จักกันให้ลึ่ม
แค่พูดชื่อก้อยิ้มหน้าบาน บอกคนนี้ๆไช่ป้ะ เอาเมลมั้ย เอาเบอมั้ย
กรูมีทุกสิ่งเกี่ยวกะเค้าละเหวยย !

แต่ .. ติดที่

" เขาไม่รู้จักกรู "

..

หน้าก็ไม่เคยจะมองด้วยมั้ง
กรูมันไม่อยุ่ในโฟกัสเค้านี่
ไอ้ความสูงผิดมนุษย์มนา ของเค้า
และความสูงเบสิคหญิงไทย อย่างกรู จะไปอยุ่ในสายตาได้ไง
หุ่นก้อมิได้ผอมบาง หน้าตาดีนี่

hi 5 เขากรูดูทุกวัน
ทุก ความเคลื่อนไหว กรูเกาะติดยิ่งกว่าการเรียน
- . -

บ่นไปงั้น
สุดท้ายกรูก้อแห้วเหมือนเดิมแล่ะ
ชีวิตกรูก้อเหมือนเดิม
หาได้มีความประทับใจไม่ .

จะให้กรูทำยังไง ชาตินี้ก็คงไม่กล้าทักเค้า.
T_____________T

ดู รักสามเศร้า แร้ะ
ดูวันที่มันเข้าน่ะละ
ไปดูกะอ๊ะ มีการแจกทิชชู่ก่อนเข้าโรง
แหม บิ๊วกรูซะ

ไปดูจริงๆ ออกมา กรูถามอ๊ะ
" มืง เศร้ามั้ยวะ"
" กรูไม่รู้จะร้องตอนไหน "
" กรูเสียดาย 140 "
" หรือพวกเราตายด้านกันวะ"
" ไม่รุ้ว่ะ - -"

สรุปทิชชู่ กรูก้อเอามาเช็ดโอวัลตินที่หก -.-

ลาก่อน .
กรูอยากมีชีวิตที่มีความสุขว่ะ
กรูสร้างมันได้เองจริงหรือ ?
เฮ้อ ~

สัปดาห์ ล่าลายเซ็น มาเยือนกรู . 
กรูนึกว่าจะไม่มี เหนบัญชีแม่งตายด้านเรื่องกิจกรรม . 

...

อีกครั้งกับบัญชี - - ;

อีกครั้งกับความ เซง ความทรมาน

แต่ ไม่มีน้ำตาอีกแล้ว

มีแต่ความเหนื่อยหน่าย ที่ถูกระบายออกมาทาง ภาพวาด :)

ในภาพ มีตัวฉัน มีคนแตะไหล่ฉัน คนนืง

อีกสองคน มองฉันอย่างห่วงใย และอยู่ข้างๆฉัน

ฉันยกธงขาว ที่มีข้อความว่า " i quit "

...

ฉันเลือกแล้ว .. และมันก็ออกจะอึดอัด

เมื่อมองในสิ่งที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่าย ต่างๆ

ความดีใจ ของพ่อ ที่ออกมาอย่างเห็นได้ชัด

ญาติพี่น้อง ที่ยินดี กับคณะบัญชี ของฉัน ..

ฉันตัดสินใจไวไปมั้ย ?

การเสียเวลาปี นึง เพื่อบทเรียนคุ้มค่า นี้ ฉันว่ามันคุ้ม

แต่ .. บอกตรงๆ ว่าอยากจะน้ำตาไหล

อยากจะขอโทษ

โดยเฉพาะพ่อกับแม่ ..

" เรียนสิ่งที่ชอบ .. สิ่งที่สนใจ
อย่าเรียนในสิ่งที่ตลาดต้องการ .. "

เพราะค.สุขของมนุษย์
คือการ ได้อยู่กับสิ่งที่มีความสุข ..

:)

ก่อนตาย
ขอฉันได้มีความสุข
กับสิ่งที่ฉันรักเถอะ .

เพียงพอกับบัญชี
.. แต่ รักตัวเลขอยู่นะ : D

^^

บางคน ร้องไห้
บางคนกลั้นหัวเราะไม่ไหว
บางคน จริงจัง
บางคน ยิ้มที่มุมปาก

ก็สนุกดี :D

..
คุนตัวช่วย นี่ก้อชอบมาห่วงใย
-.- คงห่วงใยในฐานะพี่น่ะล่ะ
กรูก้อรู้สึกดีนะ แต่อย่ามาแตะต้องตัวกรูบ่อยเสะ
มันหวั่นไหว กรูเปนผญ นะเว้ย

-.-
แร้ะก้อเจอคุนตัวปันหา
แหมะ วันนี้เดินเดี่ยว กรูก้เดี่ยว
คือเข้าไปทัก คงได้เดินขึ้นไปคลาส พร้อมกัน 
แต่ความจริงคือ ..

พอกรูเหน
กรูวิ่งหนี ขึ้นบันได 

พอขึ้นมา ชั้นเดวกัน
ได้ยินเสียงฝีเท้า แกรบ ๆ หันไป เจอ
กรูก้อวิ่งอะเกน
วิ่งทำหอยหลอดอะไร - - ;
มันก้อมิได้รู้จัก มักจี่ กะเรา น่ะ เอ้ออ..

สวัสดี
ไปทำการบ้านบัญชี
พรุ่งนี้ซ้อมไหว้ครูอีก
พรุ่งนี้ เจอใครจะเข้าไปทักให้หมดแร้ะ แย้มยิ้ม :D

บัญชี อีกครั้ง !
..

สบายจัย เรียนรู้เรื่อง :D
เพราะ ..

ตั้งใจอ่านสุดๆ เมื่อคืน
นั่งชอตโน๊ต  ชอต 3-4 รอบ
ชอตไป นั่งท่องไป 

แล้วก็บ่นกะตัวเอง
" มันก้อไม่ได้ยากนี่หว่า .. "

พอเรื่องเรียน -.- ;
พูดเยอะ เด๋วนอยอีกกกกกก

เด๋วนี้ ชอบมีอะไรมา สั่นทรวงหัวใจ ข้าพเจ้า จริงๆ -.-
ใจง่าย ต้องควบคุม 55
ดันมาเด็กกว่าเรา ชิชะ
ก็ชอบเด็ก เปนรากฐานชีวิตอยู่แล้วนี่ 55 โว้ว

..

พรุ่งนี้วันศุกร์ มิอยากจะเซ่ด
กรูขอให้ตอนเย็น ฝนมันตก ..
^^ v

แต่ฝนตก ไม่ดี ๆ
ก็จะไม่เหนศักยภาพการว๊าก ของพี่ๆคณะ
กรูว๊อนมาก อยากดูการแสดง ..

ว่าพี่ๆ ต้องเรียนแอคติ้งเพิ่มมั้ย ?

ลบหลู่จิงๆ เลยกรู
ปากดีไปงั้น โชว์พาวว่าเก่ง 55
แต่อยากเจอพี่ว๊ากจริงๆ :D

ว่าจะลดความอ้วน ออกกำลังแทบตาย
ว่าจะไม่กินข้าวเย็น สุดท้ายก็เพิ่งโซ้ย เส้นหมี่ต้มยำร้อนๆ ไปเมื่อกี้ 
โว้วว .. 
อยากจะพยายามนานๆ จังว่ะ
แต่มันจะมีช่วงที่ร่างกายมันทนไม่ได้อ่ะ
ก็เลย กินแหลกเลย :P
แต่จะพยายามอีกครั้ง ..

เพื่อตัวเอง และอะไรหลายๆ อย่าง = =
ผอมปุ๊บ ..
ไปถอยบิ๊กอายสักคู่ 55
กลัวตามันจะแอนตี้
เด๋วคราวนี้ หมดสวยแน่ ตาบอด -.-
ใครใส่ก็มาบอกๆ กันมั่งน้า ว่าแบบไหนดี ?

ว่าจะซื้อสีดำอ่ะ
เนียนพ่อแม่ได้ 55

-.-

ตา กรู มิไหวแล้ว -.-
โทรมมากกก วอนน่าใส่บิ๊กอาย เผื่อจะดีขึ้น หรือแย่ลง 55

เมื่อวาน .
ร้องไห้ .. ในคลาสบัญชี
ฉันแอบร้องเงียบๆ เพราะ ความรู้สึกกดดันในใจ
ตอนแรก เรียนกะอ. ตัวเอง
แต่ซิตอิน ต่อ .. กุก้อยิ่งเครียด เครียดมาก

เกิดคำถามในใจ เยอะมาก
ยิ่งถามตัวเอง น้ำตาก็ยิ่งไหล
" มานั่งทำอะไรในนี้ "
" นี่คือสิ่งที่ฝันไว้ตลอดชีวิตหรอ ? "
" ชอบจริงๆ หรอ "
" มีกำลังใจบ้างมั้ย"
" จะทนได้สักกี่น้ำ "

...

ไม่เคยร้องไห้ เพราะเรื่องเรียน
ต่อให้สอบตก  ไม่เคยร้องไห้ ..
แต่

นี่มันเปนจุดเริ่มต้น
ของชีวิต ทั้งชีวิต . .

อนาคตอยู่บนสิ่งที่เรากำลังทำอยู่

แล้วมันใช่หรอ ?
เดินทางผิดอยู่รึป่าว

...

พอหมดคลาส วิ่งไปหาฟี่ย์ที่คณะ
กรูก้อไปร้องไห้ หน้าวิดวะ มีแต่คนมอง
ปาดน้ำตา พยายามทำหน้านิ่งแล้วนะ - -

เจอหน้าฟี่ย์ กุก้อร้องหนักกว่าเดิม
มันก้อบอกว่า ให้อ่านหนังสือเยอะๆ พยายามตามให้ทันๆ
ซึ่ง .. พอกุได้ยิน
กุก้อเซง เพราะกุต้องอ่านวิชาห่านี่อีกรอบหรอ
ไม่อยากจะยุ่งกับวิชานี้และอะ
มันเปนตัววิชาหลักด้วยไง = =

..

ก้อนั่งเล่นสักพัก กิน ซูชิ อร่อย
ก้อกลับบ้าน
คุยกับพี่ออยล์
เปิดใจเลย .. ว่าไม่ไหวแล้ว

พี่ออยล์ถามคำถามเยอะมาก 
น้ำตาก็แตกระเบิดเลย
แต่ละคำถามมันตรงจุดมาก

แล้วบอกว่า

พี่อยากให้เราตั้งใจๆอีกนิดอะ ปีนืงละกัน
แล้วถ้ามันไม่ใช่ พี่ไม่ว่าอะไรเลยถ้าจะซิ่ว .. พี่ดีใจ
ที่ไอซมีความฝันจริงๆ รีบมาบอกตอนนี้ ก็ดีแล้ว
ดีกว่าไปรู้ตัวเอง ตอนปี 3 ปี 4 อย่างนี้
พี่ชอบใจอย่างนิง ที่ไอซเคยถามพี่ว่า
" พี่ออยล์รู้ตัวเองมั้ย ว่าชอบอะไรที่สุด อยากทำอะไรที่สุด  "
ไอซตอบคำถามนั้นได้ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่ะ พี่ยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ
...
อย่าโกรธพี่นะ ..

แล้วน้ำตาพี่ออยล์ก็ไหล ..

พี่แค่อยากให้น้องสบายในอนาคต
ไม่คิดว่า จะทำให้เรารู้สึกแย่ขนาดนี้ .. 

ร้องหนักทั้งพี่ทั้งน้อง
 ..

บอกตรงๆ ว่ารู้สึกไม่ดี กับคณะนี้
แก้ไงก็ไม่หายว่ะ มันไม่มีแรงจูงใจจะเรียนแต่แรก
แล้ว ไร้กิจกรรม
ถ้าให้กุด่า คณะกุ กุด่าได้เปน ร้อยข้อ เลยอ่ะ ..
-.-
ตอนแรกภูมิใจแทบตาย
กุล่ะเซง - - ;

.....

เสา อาทิต นี้ จะไปปลดปล่อยกะเพื่อนๆ
ด้วยการ " กิน "  55 
คิดถึง คิดถึงรอยยิ้มแบบเดิม ที่เคยมีให้
คิดถึงเสียงดังๆ คิดถึง ค.ปันยาอ่อน
 

ขอบคุน เมส คนบางคนด้วย
ชอบเวลา เมส มันดัง  มันรุ้สึกดีกว่า โทรศัพท์ = = 55

...

ถ้ากรูอยุ่ วารสาร อยุ่ มนุด สื่อสาร
อาจจะกำลัง จับกล้อง กำลังครีเอต กำลังได้ทำไรที่อยากทำ
หาใช่ การนั่งไฮไลท์ข้อความ นั่งวางตัวเลข
นั่งแยกหมวดหมู่ เชี่ยไรเปนสินทรัพย์ เปน หนี้สิน

.. กุเบื่อ กุเกียด ..
โว้ยยยยยยยยยยย

จะใส่ชุดนิสิต เกษตรศาสตร์ ได้นานเท่าไหร่ ? ..

หลังจากค.พยายามอันสูงส่งนั้น ทำให้ข้าพเจ้ามีแรงฮึดจนหมดสัปดาห์ ..
แต่พอหมดสัปดาห์ กลับรู้สึกเซ็งมาก = =
หมดกำลังใจว่ะ คิดถึงเพื่อน อะไรหลายๆอย่าง
นอย นอยชีวิต 
ชีวิตมหาลัยที่นี่ ไม่ได้ทำให้เรารักกันขึ้น
แต่กลับทำให้ เราต่างคนต่างเรียนมากกว่า

...

ได้ฟังได้รู้ เรื่องราวจากเพื่อนต่างสถาบัน
ทำให้รู้ว่า มันต่างกันมาก
อยู่โรงเรียน เราเจอใครก็ยิ้ม ก็ทัก ก็หัวเราะได้
แต่ที่นี่ เราไม่รู้จักใครเลย
ทุกคนแปลกหน้ากับเราทั้งนั้น ..

คุยกับเพื่อนร่วมคณะใน msn
รู้สึกจะเปนหนักกว่า บอกว่ายังร้องไห้กับเพื่อนเก่าอยู่เลย
.. ดีที่เรายังไม่ถึงขั้นนั้น
แค่พอได้ยินเสียงเพื่อนเก่า ได้คุย ก็รู้สึกดีใจ มีความสุขมาก ๆ
แต่มันก็หวิวใจนิดๆ  ว่าเราจะไม่ได้เจอกันทุกวันแล้ว

ยังไงก็ต้องเซงอยู่อีกนาน .. 
ทำใจต่อไปเถิด ..

ได้โปรดมอบความเข้มเข็มให้ข้าด้วย ..
ข้าชักจะสร้างมันไม่ไหวแล้ว

....................

เมื่อวานก็ไปมอบตัว เดินจะใกล้กันอยุ่และ -.-
แล้วพอกลับบ้านคุนเพื่อนแสนดี ก้อบอกเขาว่าชั้นจะคุยด้วย
= = ซึ่งจิงๆชั้นไม่ได้พูดอะไร 
และคำตอบที่ได้จากเขา คือ ไม่คุยอ่ะ ยังไม่เคยเจอหน้ากัน
...
ก็มิต้องเจอแล้ว คุนตาโปน
จากนี้ คงมิทักแล้วล่ะ >.<

. . .

ไปถึง คนเยอะมากโลย ~
ก็ไปลงชื่อ ตามๆเขาไป 55 บัญชี ปก
พอลงชื่อ ก็ไปนั่งเกาะๆกะเพื่อน
ได้เพื่อนใหม่มาแล้ว ชื่อ จัส กับ โบว์
โบว์สูง 178  โหยยย สูงไม่ไหวแล้ว

แล้วพอเที่ยงไปเข้าห้องน้ำ
จ๊าดดดดดดดดดดด
" แดงเดือด"

อารมณ์เสีย บู้บี้มาก
เลยไปคุยกับพี่ๆ บอกพี่เค้าไป
พี่รีบแว๊นไปซื้อมาให้ ขอบคุนน้ะค้าบ : )

แล้วก็แสนจะเซ็ง เมื่อ  .

ฐานไรไม่รู้ จำไม่ได้
เต้น

" รถตุ๊กๆ บรรทุกไข่ ขึ้นสะพาน ลงสะพาน "
พอลงสะพาน พี่ดึงลง ดงเฟื่องฟ้า . .
หนามข่วน เลือดไหล

ไปแผนกพยาบาล
พี่หยิบแอลกอฮอลล์อ่ะ ><
" เฮ้ยยยยยยย "
" แค่ขอบๆน้อง "
" ฮือออ "
" เหยย น่ะ "

เพื่อนๆพี่ เขาก้อส่งเสียงกรี๊ดน่ากลัวมาก
สยดสยองกะแผลข้าพเจ้า . .

เสร็จเรียบร้อย ก็ไปแต๊ดแต๋ กับฐานเหมือนเดิม . .

แล้ว คอนเวิร์ส มันกัดเอา กัดเอา
โอ๊ยยยย เซงอารมณ์ T_____T
แต่ก็ยิ้มแย้ม  เพื่อนน่ารัก ชอบ ๆ
พี่ๆ เริ่มจำหน้าข้าพเจ้าได้ 55

ก็สนุกดี วันนี้
สนุกสดใส เพราะ หนุ่มการเงิน ฮ่า ๆ ๆ

........................................

ชอบ ความบังเอิญ . .  บนโลกนี้ว่ะ
หลายเรื่องเลย  ชอบจัง :)

จะไปคว้านเคโรโระ มาให้หมดทุกตัวเลย 55
เอาไว้ห้อยกระเป๋า 
น่ารักอ่ะ : )

แล้วก็ลดน้ำหนัก จริงจัง
มาก มาก มาก มาก
:)
พูดจิง ทำจิงแล้วโว้ย
รับน้อง แล้วกดดัน  55

มันมีหลายเหตุผล
แต่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีดีว่ะ
เพื่อตัวเอง และ คนอื่น ๆ สู้ !

กลับมาแร้ะ ยังไม่เปลี่ยนชุดนักเรียนเลยนะเนี่ย :)
อยากจะระบายให้ไดอะรี่ฟังจริง ๆ 55 อัดอั้น

ไปถึงก็สายและนะ แถมยังเบ๊อะไปรวมกับพวกที่สัมภาษณ์เสร็จแล้ว
พี่เขาก็ตกใจใหญ่ " เฮ้ย รีบไปส่งน้องเรวว"
อายมาก คนเยอะด้วย

พอไปถึงชั้น 3 โดน อ.ดุอีก
ว่ายังเซนไม่เรียบร้อยเลย แล้วอ.เสียงดังมากกกกก  อายรอบ 2

เซนเสร็จ ก็รอสัมภาษณ์ก็คุยๆกับรุ่นพี่อะไรยั่งงี้
บังเอิญเจอ องุ่น เพื่อนเก่า ( ประถม)
ลืมเราแล้วซะงั้น :'(
อยู่คณะเดียวกันเล๊ย

ก็คุยเรื่อง แต่งตัว กะพี่ๆ
แอนตี้ พลีท มากกกกกกกก เลยถามพี่เต็มที่
ไม่ใส่ได้มั้ย ไม่อยากใส่เลย :'(
พี่เขาก็บอก ใส่ 2 เดือนแรกก็พอน้อง 55
ฮิ้ว ฮิ้ว ~

คณะบัญชี ของฉัน มีคนทุกรูปแบบจริงๆ
สวยดูดี  .
บ้าบอ .
เนิร์ด .
หล่อเก๊ก .
ไม่หล่อ พูดจาเลว .
ไม่หล่อ เปนคนดี .
เกย์ .

จะไปอยู่กับเนิร์ด !! 555

อ.คนที่สัมภาษณ์เปนคนน่ารักมากกกกกก
ทั้งสาว ทั้งสวย  ยิ้มง่ายด้วย

พอจะกลับ ตอนแรกจะกลับกะเพื่อน แต่เพื่อนต้องรอพี่
ก้อเลย เกาะรุ่นพี่ไป
แล้ว ดันไปจ๊ะ กะเพื่อนใน m
-.-
ผู้ชายในชุดนักศึกษาจู่ๆก้อพูดว่า
" เหย คนนี้เพื่อนแอ้มป่าวเนี่ย "
. . .
" ห๊ะ นี่แอ้มหรอ  เราไอซ . "

แล้วแอ้มก้อหันมา แล้วก้อทำหน้าดีใจ
แล้ว เราก้อไปกอดแอ้มเฉยเลย 55

คือเหมือนแอ้มกะผช คนนี้ เหมือนจะจีบๆกันอยุ่
พอเข้าไป เลยรู้สึกว่าเปน กขค.

เฮ้อ . .
เบื่อการเริ่มต้นคุยกับคนใหม่ๆ
ฉันไม่ใช่คน ชอบพูดคุยกับคนใหม่ๆ 
คนอื่นเลยมองว่าหยิ่ง 
ไม่ได้หยิ่งนะ หื้อ . .
ออกจะขี้เหงา :'(

วันที่ 20 รับน้องคณะ บริหารธุรกิจ *
อันนี้สำคัญ ต้องไป !
สำคัญเอง
จะได้เจอชายหนุ่มเมเจอร์ การเงิน  ฮิๆ

วันที่ 24 โครงการบัณฑิตยุคใหม่
อันนี้ก็สำคัญอีก ก็ต้องไปอีก -.-

วันที่ 28 วันอ้อมกอดนนทรี
ไปดีป่ะ - . -  

วันที่ 30 รับน้องเมเจอร์บัญชี

ลาก่อน . .
ชีวิต ม.ปลาย

ฉันไม่มีเพื่อนร่วมห้องแล้วสิ
ต่อจากนี้ มันก็เหมือนต่างคนต่างอยู่ต่างเรียน
ไม่สนุกเลย . .

เฮ้อ
:'(

ลดน้ำหนักด่วน ๆ เลย